نارون

narwan — Tue, 17 Nov 2009 13:23:18 GMT

گاهي به عجيب‌ترين موميايي‌هاي تاريخ باستان‌شناسي جهان

مرده‌هايي‌كه حافظه تاريخ هستند

اولين كلمه‌اي كه پس از شنيدن كلمه موميايي به ذهن شما مي‌آيد چيست؟ لابد تصويري از فيلم‌هاي هاليوودي؛ انسان‌هايي متعلق به دوره مصر باستان كه با پارچه‌هاي به بدن آويخته و صورت‌هاي پوشيده شده با پارچه، به دل مخاطب خود وحشت مي‌‌اندازند. اما در واقعيت موميايي‌ها چيزي متفاوت با اين تصوير فانتزي و كليشه‌اي هستند.

شايد براي بسياري سخت باشد كه يك موميايي واقعي مي‌تواند كت و شلوار پوشيده با آراستگي هرچه تمام‌تر در جايي نشسته باشد. يا از ديگر سو شايد اصلا براي بسياري تركيب «موميايي طبيعي» قابل هضم نباشد وقتي آنها هميشه تصور مي‌كنند موميايي‌ها هميشه بدنشان با موميا يا فرآورده حيات بخشي براي زندگي ابدي كه كاهنان مصر باستان به آن دست يافتند، اندود شده باشد.

narwan — Sat, 07 Nov 2009 10:07:03 GMT

چند كلاس درس خوندي؟

دانه درشت باران كه از پشت گردنش قل خورد به سمت پايين، خطي ممتد كمرش را به دو نيم كرد. مرد انگار باران را حس نكرده باشد، نگاهي عميق‌تر به كتاب‌هاي داخل ويترين انداخت و با دست، عينك خيسش را از چشمانش برداشت.

پسر جوان رو به مرد گفت: «نداريم آقا، ما اينجا فقط كتاب درسي مي‌فروشيم. اينو از كجا گير آوردي؟»

پسر جوان كه اين جمله را مي‌گويد، دست‌هايش را دور دهانش مي‌گيرد و فرياد مي‌زند: «كتاب‌هاي درسي، تست كنكور، دانشگاهي، همه رقمه، داخل مغازه»

narwan — Mon, 02 Nov 2009 09:52:01 GMT

تشكر

ممنون كه براي خوشبختي ام دعا كردي...من تازه اين موضوع را در هشتمين روز از هشتمين ماه سال هشتادو هشت درك كردم.بازم ممنون

narwan — Mon, 02 Nov 2009 09:33:47 GMT

مي‌گن آقا شفا مي‌ده

«پول نداريم تا بريم مكه، بشيم حاجي. يه نوبه قاچاقي رفته بوديم تركيه واسه الواتي... ننه‌مون داد زد سرمون كه ذليل مرده همه ميرن مكه ميشن حاجي تو رفتي تركيه تا بشي باجي؟! واي اگه مي‌رفتيم...

راننده جوان مسافركشي را تازه آغاز كرده است و پيرتر از سنش به نظر مي‌رسد. مرد وقتي اين جمله را مي‌گويد با نوك انگشت لابه‌لاي انبوه موهاي فرفري‌اش را مي‌خاراند و ادامه مي‌دهد: به خود خداش قسم امسال تابستون دست ننه اصغر رو مي‌گيرم مي‌برم پابوس آقا، مشهد

narwan — Tue, 27 Oct 2009 15:07:24 GMT

لبخند رسانه به نمایشگاهی بی نتیجه

مطبوعاتی ها کار خود را خوب بلدند. حتی همین روزها که در روزنامه خود جوابیه فلان ارگان و نهاد و سازمان را مجبورند چاپ کنند وقتی پای میزبانی از مسئولان آن فلان ارگان و نهاد در جشن رسانه ای اشان در نمایشگاه مطبوعات به وسط بیاید لبخند می زنند و البته به کمال آداب میزبانی را به جای می آورند.

اصلآ لبخند زدن از ارکان حرفه رسانه است حتی وقتی مسئولی نیاید تا میزبانی اش کنی یا آنکه بیاید و از دری وارد نشده از دری دیگر به بیرون رود

narwan — Fri, 09 Oct 2009 07:12:57 GMT

لطفا يك ليوان پلاستيكي

مرد ميانسال است و موهاي سپيدش از سياهي‌ها پيشي گرفته‌اند. وقتي از اتاق نمونه‌گيري بيرون مي‌آيد رنگش پريده اما با نوك انگشت، پنبه الكلي را كه روي بازويش گذاشته است مي‌فشارد.

قدمي كه بر مي‌دارد سوزش عميق تا نوك انگشتانش بدنش را فرا مي‌گيرد. نگاهش را به تعقيب زن جوان مي‌چرخاند.

دختر سن و سالي ندارد اما از خط‌هاي پيشاني اش هم مي‌توان بسادگي فهميد كه در جواني رو به پيري گذاشته است. سالن آزمايشگاه پر شده از پسر‌ها و دختر‌هايي كه هيجان ازدواج بر هيجان جواني‌شان غلبه كرده است.

narwan — Mon, 05 Oct 2009 16:44:24 GMT

سرقت‌ ديپلماتيك آثار آنتيك

مصونيت ديپلماتيك هم بعضي وقت‌ها چيز خوبي‌ست. بعضي وقت‌ها هم چندان جالب نيست، هم باعث بي‌آبرويي خودت مي‌شود و هم كشورت

به عنوان مثال مي‌داني مصونيت ديپلماتيك داري، سپس هوس مي‌كني وقتي از يك بناي تاريخي در حال بازديدي، بي‌اجازه قطعه يا قطعاتي از تاريخ و فرهنگ ايران را براي يادگاري يا هر چيز ديگري در جيبت بگذاري و به كشورت در آنسوي دنيا به عنوان سوغات ببري. مثل سرقت‌هايي كه در چند سال گذشته با مصونيت ديپلماتيك آقاياني انجام گرفت كه به عنوان ديپلمات در كشورمان حضور داشته‌اند. سرقت؟! نه. مگر ديپلمات‌ها هم دزد مي‌شوند. ما نسبت به مهمانان خارجي خود اطمينان كامل داريم. ايراني‌ها اصلا به ممهان‌نوازي در جهان شهره هستند. اما شايد هم بايد در برخي موارد به اين اطمينان شك كرد !

narwan — Wed, 30 Sep 2009 13:38:05 GMT

خليج فارس و يك دغدغه عملگرايانه

از فرداي همان روزي كه يك نشريه‌ آمريكايي، فارس را از انتهاي نام خليج حذف كرد، ماجرايي آغاز شد كه ما ايراني‌ها را بيشتر به اين فكر فرو برد كه خليج زير پاي ايران، فارس است، از آن به بعد هر روز تلا‌ش براي صيانت و حمايت از نام خليج فارس ، افزوده شد.

از فرداي آن روز همه دغدغه‌ها اين بود كه نام فارس از خليج اش جدا نشود و هر روز در گوشه گوشه كشور همايش و سمينار بود كه پشت هم برگزار مي‌شد براي صيانت و حمايت از اين عنوان

narwan — Tue, 29 Sep 2009 11:11:25 GMT

بيني‌ها در مقابل فولوتوس‌ها

مرد ميانسال همزمان كه سرش را از پنجره ماشين بيرون آورده است فرياد مي‌زند و دستش را به زير صندلي پيكان رنگ و رو رفته‌اش مي‌برد. لحظه‌اي بعد چماقي چوبي به سرعت در هوا مي‌چرخد و مردي با ابروهاي در هم فرورفتهبه آن‌‌طرف خيابان مي‌دود.

گويا هيچ‌كس جلودار مرد ميانسال نيست به آن‌طرف خيابان كه مي‌رسد گوشه چشم چپش مي‌پرد، اما درست در مقابل صورت جوان لاغر اندام كه ريش‌هايش را به شيوه‌اي غريب اصلاح كرده است مي‌ايستد و فرياد مي‌كشد: بچه سوسول اگه مردي حالا بگو چه غلطي مي‌خواي بكني..بده من او كوفتي و... از شدت گفتن اين جمله اندكي آب دهان مرد به روي صورت جوان ديده مي‌شود. جوان دستي به اندك ريش‌هاي عجيبش كه او را از ديگران متفاوت كرده، مي‌كشد و از ترس يا هر چيز ديگر هيچ نمي‌گويد. مرد دوباره ميانداري مي‌كند و با عصبانيت ادامه مي‌دهد: خب همينه ديگه.هيچي نيستي... پفك آقا جون..پفك! باد داريد همتون. اما ته ته تون هيچي نيست

narwan — Sat, 26 Sep 2009 10:08:46 GMT

گل‌هاي جاده بهشت زهرا

«خيار چنبر بسته‌اي هزار تومن. سه بسته اگه بخواي ميشه دو تومن.» كيسه فريزرهاي آفتاب خورده حجم خيارهاي نه چندان سبز را دو برابر نشان مي‌دهد. مانند سايه دختر كه زير تيغ آفتاب تابستان در امتداد اتوبان، چندين برابر كشيده شده است.

هفت سالش هست و پشت كهريزك خانه دارند. خواهرش كه 9 ساله است، گل مي‌فروشد و او به واسطه كشت و كارهاي جاليزهاي حاشيه شهر، قرعه‌اش افتاده كه بسته‌هاي هزار تومني خيار نوبرانه بفروشد به ماشين‌هايي كه از بهشت‌زهرا باز مي‌گردند و غم دارند براي از دست دادن عزيزشان.