لطفا در اين همايش شركت نكنيد

 چند سال پيش كه عده‌اي از شاعران و روزنامه‌نگاران ايراني، سوار بر قطار شاعرانگي به تركيه رفتند تا در مراسم بزرگداشت مولانا شركت كنند، در انتهاي اين مراسم بسياري از روزنامه‌هاي تركي با تيترهاي درشت نوشتند كه شاعران ايراني در بزرگداشت شاعر ترك شعرخواني كردند.

شايد تا وقتي ايشان به كشورمان بازنگشته بودند عمق اين اتفاق كه مي‌توانست يك فاجعه نام گيرد، نيز بر كسي روشن نشد. زيرا سال‌ها در كتاب‌هاي درسي و غيردرسي‌امان بر گوش كودكانمان خوانديم كه مولانا شاعر ايراني است و آن وقت نخبگان فرهنگي‌اش آن هم ميراث‌داران شعر و شاعري‌اش جماعت به جماعت به تركيه رفته بودند تا مهر تاييد بكوبانند بر اين كه مولانا ترك است.

بازيگراني كه عكس بازي مي‌كنند

 بعضي از ما ايراني‌ها عادت بدي داريم؛ به خودمان نگيريم اما واقعيت است ديگر، چه كارش مي‌توان كرد.

به عنوان مثال در زمان واحد درباره تحولات روز گينه استوايي كاملا كارشناسي سخن مي‌گوييم و لحظه‌اي بعدترش، نظريات اقتصادي خودمان را درباره قيمت جهاني آهن و نوسانش در شبه‌قاره هند. اصلا يكپارچه كارشناسيم!! فقط كسي نيست كشفمان كند. اما وقتي اين موضوع در ميان جماعت كمي فرهيخته‌تر نيز رخنه مي‌كند، مي‌شود چيزي شبيه فاجعه. به عنوان مثال آقا يا خانم كمي هنرمند، روزي از كنار يك نگارخانه هنري يا از كنار يك كتابفروشي رد مي‌شود و تنها با نگاهي كلي نگارخانه را بازديد مي‌كند و كتاب را مي‌خواند. حتي كافي است جايي يك سطر درباره نويسنده‌اش خوانده باشد تا اثرش، با همان يك سطر تجزيه و تحليل محتوايي مي‌كند و اگر كمي شانس داشته باشد، آن را در جريده‌اي نيز به نام خود به چاپ برساند.

معماي پله برقي‌ها و اتوبوس جهانگردي‌

تابه حال به اين فكر كرده‌ايد كه پله اصولا چيست يا كاربرد آن چه هنگامي براي ما دغدغه مي‌شود و يا اين كه پله‌ها وقتي مدرن مي‌شوند و به برقي شدن خود افتخار مي‌كنند، چه كاركردي پيدا مي‌كنند؟

 زمستان نزديك مي‌شود اين غول سرد سفيدپوش، انگار پشت در ايستاده و باز دغدغه داريم از قدم زدن كنار خيابان‌ها و گل‌آلود نشدن و البته بالا رفتن از پله پل‌هايي كه يخ بسته‌اند و موقع بالا رفتن از آنها زير لب بايد بگويي: بسم الله الرحمن الرحيم.

جنگ!!!

ترجمه:  اگر من اين عكس را نمي گرفتم بسياري از مردم مانند مادر من هنوز فكر مي كردند كه جنگ همان چيزي است كه در تلويزيون ديده اند…. 

 آقاي كنت جارك از تو متشكرم كه اين عکس  را گرفتي…

 

هنرمندي كه حرفه اي به دنيا آمد

 محمد احصايي يك حرفه اي به تمام معناست. حرفه اي ها كم سخن مي گويند و بيشتر كار مي كنند. اصلآ انگار ماهيچه هاي بخش فك و دهان آدمهايي مثل او اين طور تغيير يافته اند كه بيشتر سكوت كنند تا اينكه در مورد كارهايشان حرف بزنند و صد البته تبليغ كنند.

در يك كلام احصايي نقاش – خوشنويسي است كه خواسته  تا  ايسم هاي نامفهوم  چسبيده به پسوند و پيشوند نقاش معاصر  ايراني را يكجا پاك كن هنري بكشد و  كوتاه ترين جمله بشود:  آقاي نقاش ايراني.