خبرنگاران ، کارگران معدنروز خبرنگار ، غیر خبرنگار
ندارد همیشه یکی بوده است.ایستاده ایم تا از دوشمان بالا بروند.دلمان را به حق
التحریر ها ی آخر ماه خوش کرده ایم و نگاهمان به دست آقایی است تا این ماه از
مطالب مان ، فحش دادن هایمان، تخریب هایمان ، نمی دانم تعریف کردن هایمان خوشش آمده و در فیش حقوق مان مبلغی بیشتر
را لحاظ کند.
واقع بین باشیم نانمان را می
دهند که لابد می خواهند از ما به مثابه
کارگران معدن هفته 2 دلار در فیلم های غرب وحشی کار بکشند. درست شبیه آنها هستیم با این
تفاوت که کارگران معدن آن فیلم ها پولهایشان را آخر ماه در «بار» خرج می کردند
و دلشان خوش می شد به یک کاسه لوبیای گرم
و چند بطری عرق سگی که همیشه در دوبله اش تبدیل به میشد به یک نوشیدنی سرد و
خبرنگار بیچاره تمام حقوق ماهش را باید بدهد برای اجاره خانه و کرایه ماشین برای
رسیدن به موقع برنامه خبری.
سال گذشته یادداشتی نوشتم برای
روز خبرنگار و در آن اشاره کردم که خبرنگاران مثل مسافرکش های فرهنگی هستند همه را
به مقصد می رسانند اما هیچ وقت خود به مقصد نمی رسند.
به خدا در کشور عزیزمان ایران روز
خبرنگار و غیر خبرنگار ندارد همیشه یک جور بوده است.بیهوده وقت خودتان و ما را
نگیرید بگذارید وقت عزیزمان را برای تهیه خبری دیگر برای لقمه ای نان خرج کنیم وگرنه...
+ نوشته شده توسط مهدی نورعلیشاهی در جمعه هجدهم مرداد 1387 و ساعت
17:39 |